اولین جلسهی جوجیتسو:
چه بپوشم، چه انتظاری داشته باشم؟
بیشتر آدمهایی که برای اولین بار پشت در باشگاه میایستند یک نگرانی مشترک دارند: «نکند همه حرفهای باشند و من مسخره بهنظر برسم؟» جواب کوتاه این است: نه. هر کمربند مشکیای که روی تشک میبینی، یک روز دقیقاً جای تو ایستاده بود.
چه بپوشم؟
برای جلسهی اول کیمونو لازم نیست. یک لباس ورزشی راحت کافی است، اما چند شرط دارد که دلیل ایمنی دارند، نه سلیقه:
- بدون زیپ، دکمه و جیب. انگشت حریف در جیب شلوارت گیر کند، شکستگی انگشت نتیجهاش است.
- کشسان و چسبان. تیشرت گشاد موقع کشتی روی سرت جمع میشود و جلوی دیدت را میگیرد.
- بدون جواهرات، ساعت، انگشتر و پیرسینگ. اینها هم برای خودت خطرناکاند هم برای شریک تمرینت.
- ناخنهای کوتاه — دست و پا، هر دو. این جدیترین قانون بهداشتی تشک است.
یک بطری آب، یک حولهی کوچک و دمپایی هم بیاور. قانون دمپایی ساده است: روی تشک همیشه با پای برهنه، بیرون از تشک هرگز با پای برهنه. این دقیقاً همان چیزی است که مانع انتقال قارچ و عفونت پوستی میشود.
در آن ۹۰ دقیقه چه اتفاقی میافتد؟
ساختار یک کلاس استاندارد در آنزو تقریباً همیشه همین است:
- گرم کردن (۱۰ تا ۱۵ دقیقه). حرکات مخصوص جوجیتسو: شریمپ، پل زدن، غلت جلو و عقب. اولین بار احمقانه بهنظر میرسند؛ سه هفته بعد میفهمی که کل ورزش روی همینها بنا شده.
- آموزش تکنیک (۲۵ تا ۳۵ دقیقه). مربی یک تا سه تکنیک را نشان میدهد، بعد با شریک تمرینت آن را آرام و بدون مقاومت تکرار میکنی. اینجا سرعت مهم نیست، جزئیات مهم است.
- درل موقعیتی (۱۰ دقیقه). از یک پوزیشن مشخص شروع میکنید و با مقاومت کم تلاش میکنید به هدف برسید.
- اسپارینگ / رولینگ (۲۰ تا ۳۰ دقیقه). مبارزهی کنترلشده. در جلسهی اول معمولاً یا در این بخش شرکت نمیکنی، یا فقط با یک کمربند رنگی باتجربه که میداند چطور مراقبت کند.
در جلسهی اول قرار نیست چیزی یاد بگیری که یادت بماند. قرار است فقط بفهمی این ورزش چه حسی دارد.
تپ چیست و چرا مهمترین چیز روی تشک است؟
«تپ» یعنی دو یا سه بار محکم زدن با دست روی بدن حریف یا روی تشک. معنایش این است: «تسلیم، رها کن.» در جوجیتسو تپ زدن نشانهی شکست نیست، بخشی از سیستم ایمنی ورزش است.
دو قانون مطلق دربارهٔ تپ وجود دارد:
- زود تپ بزن. اگر شک داری که در خطری یا نه، تپ بزن. غرور یک شب، مصدومیت شش ماه.
- بهمحض تپ حریف، فوراً و کامل رها کن. بدون استثنا، بدون تأخیر.
اگر دستت گیر بود و نمیتوانستی بزنی، با صدای بلند بگو «تپ». صدا هم بهاندازهی ضربه معتبر است.
چند اشتباه رایج جلسهی اول
- تمام قدرتت را خرج کردن. تازهواردها معمولاً با ۱۰۰٪ توان میجنگند و بعد از سه دقیقه از نفس میافتند. جوجیتسو ورزش تنفس و تایمینگ است، نه زور.
- نفس نکشیدن. جدی است — زیر فشار، آدم ناخودآگاه نفسش را حبس میکند. آگاهانه نفس بکش.
- خجالت کشیدن از سؤال پرسیدن. اگر تکنیکی را نفهمیدی، همانجا بپرس. هیچکس در آنزو از سؤال تازهوارد خسته نمیشود.
- ترسیدن از درد عضلانی روز بعد. بله، دو روز اول بدنت درد میکند. این طبیعی است و بعد از دو هفته تمام میشود.
بعد از جلسهی اول چه؟
اگر تصمیم گرفتی ادامه بدهی، مربی در انتخاب کیمونوی مناسب (سایز، جنس، رنگ مجاز در مسابقات) راهنماییات میکند. توصیهی ما این است که برای کیمونوی اول پول زیادی خرج نکنی — بعد از چند ماه خودت میفهمی چه چیزی میخواهی.
و یک نکتهی آخر: سه جلسهی اول را قضاوت نکن. تقریباً همه در جلسهی اول احساس گیجی و ناهماهنگی میکنند. چیزی که آدمها را نگه میدارد، معمولاً هفتهی سوم اتفاق میافتد؛ جایی که برای اولین بار یک تکنیک، بدون فکر کردن، درست اجرا میشود.